BİR DAMLA YAĞ

Gün aylara ay yıllara yapışır
Kaygan bir şey sızıyorsa aradan
Bir belli belirsiz kapıya değin
Paslı kilidi belleğin dönüyorsa ağırdan
Ve bir odaysa zaman
Pörsümüş halıları ve tozlu camlarıyla
Üfleyebildiğince
Sıyrılır bir kaç kır bir bahar bir gece
Çıkar güneşe

Güneş güneş
Gündüzler insanların geceler insanındır
Yürür kişi çıkıp dıştan kendi içine içine
O sularda
Çöreklenir bir damla yağ yıldız olup havalarda
O sularda
Kişi duyar toprak anlar ağaç bilir
Yıldızlar oldukça gece tam değil